Προχωράμε μόνο μπροστά!

Πότε η Δέσμευση δεν γίνεται "χαλκάς";

Είναι πολλοί εκεί έξω, που δεν τα πάνε καλά με την Δέσμευση. Και μόνο στο άκουσμα της ή στην αίσθηση, ότι η σχέση τους μπαίνει σε πιο σοβαρή φάση, τρέχουν με τα πόδια στον ώμο και πληγώνουν ανθρώπινες ψυχές, πολλές φορές χωρίς να το κάνουν επίτηδες. Οι άνθρωποι αυτοί λέγονται και "καταναλωτές του έρωτα" ή "συναισθηματικά βαμπίρ". Γνωρίζονται, παθιάζονται, ερωτεύονται με όλο τους το είναι, ενθουσιάζονται και μόλις όλο αυτό το συναισθηματικό τσουνάμι καταλαγιάσει, τότε δείχνουν να απογοητεύονται, να κουράζονται, να φοβούνται ... 

Το βάζουν στα πόδια, βρίσκουν τις κατάλληλες αφορμές για να αποχωρήσουν ... Όταν έρχονται αντιμέτωποι με την Ευθύνη και την Ουσιαστική και Προσωπική τους Δέσμευση στην αρχική τους απόφαση και επιλογή να είναι με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Είναι πολύ για εκείνους ... Αυτό χαλάει, σύμφωνα με την θεωρία τους, την ερωτική χημεία και μαγιά στην σχέση. Σκοτώνει το πάθος και το ερωτικό ενδιαφέρον ... Πόσο λάθος είναι, όμως!

Μην προδικάζεις τα πράγματα!

Μην σκας με το παραμικρό!

Το Άγχος και ο Προβληματισμός είναι πράγματα δημιουργικά, όταν χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την επίλυση θεμάτων και για την δημιουργικότητα μας. Για να πάμε ένα βήμα παραπέρα την σκέψη μας και την ζωή μας! Όταν, όμως, μας ακολουθούν στην καθημερινότητα σε πολύ συχνή βάση και σε έντονο βαθμό, έτσι ώστε να μπλοκάρουμε, να χάνουμε την διάθεση μας, να μελαγχολούμε και να προκαλούμε κακό στην υγεία μας ... τότε μιλάμε για "πρόβλημα".

"Σκάμε" κυριολεκτικά και μεταφορικά, όταν μας γίνεται συνήθεια το Άγχος και η Υπέρ-ευαισθησία σε ό,τι γίνεται γύρω μας. Και παρόλο, που μας κάνει κακό, μοιάζει σαν ναρκωτικό και δεν μπορούμε με τίποτα να απαγκιστρωθούμε από αυτό. Κολλάει η σκέψη και παίζουμε κυνηγητό με αυτή!

Εμπιστοσύνη: Υπάρχει τρόπος να την ανακτήσω;

Αυτό που επικρατεί στην πλειοψηφία των ανθρώπων, που έχουν συσσωρεύσει αρκετές πληγές στην ζωή τους ... είναι να μην θέλουν και να μην μπορούν να εμπιστευθούν ξανά στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Σηκώνουν ψηλό τοίχο άμυνας, για να μην προσβληθούν επιπλέον από την κάθε είδους απειλή, που τους πλησιάζει. Έτσι, όμως, κερδίζουμε τίποτα; Πέρα από το να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες του συναισθηματικού χτυπήματος ... απομακρυνόμαστε γενικότερα από τους ανθρώπους και δεν απολαμβάνουμε τις ανθρώπινες σχέσεις!


"Πρέπει να εμπιστεύεσαι και να πιστεύεις τους ανθρώπους, αλλιώς η ζωή γίνεται ανυπόφορη"
Άντον Τσέχωφ

Υπάρχει τρόπος να αποκτήσω την χαμένη μου Εμπιστοσύνη απέναντι σε κάτι, που με πλήγωσε;
Όταν ραγίσει το γυαλί, κολλάει ξανά; Υπάρχει περίπτωση να μην αφήσει σημάδια;
Πως μπορώ να ενισχύσω την Σχέση Εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους γύρω μου;

Άλλο Αγάπη, άλλο Εξάρτηση!!!

Αγαπήστε ... εκεί βρίσκεται το Μεγαλείο!!!