Συστήνοντας στα παιδιά μας τον καινούριο μας Σύντροφο

Μετά από έναν χωρισμό είναι αναμενόμενο να έρθει στο προσκήνιο μία καινούρια Σχέση. Για μερικούς έρχεται πολύ νωρίς, ακόμα και μέσα στον γάμο, για άλλους αρκετά αργότερα. Όποτε, όμως, κι αν συμβεί αυτό το χαρμόσυνο γεγονός, το να ερωτευθούμε ξανά δηλαδή, η καινούρια σχέση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, γιατί ακουμπάει συναισθηματικά τα παιδιά μας και τον/την πρώην σύντροφο μας.

Τι μπορεί να νιώσουν τα παιδιά στο άκουσμα της καινούριας μας σχέσης;

• Ζήλια: Γιατί νομίζουν, ότι χάνουν το ενδιαφέρον και την αποκλειστικότητα του γονιού
• Λύπη: Γιατί συνειδητοποιούν, πως δεν θα υπάρχει επανασύνδεση στους γονείς τους
• Ανασφάλεια: Γιατί θεωρούν, ότι θα αλλάξουν ακόμα πολλά πράγματα στην ζωή τους
• Φόβο: Ότι θα χάσουν την αγάπη του γονιού τους
• Αγωνία: Για το πως θα αντιμετωπίσει ο άλλος γονιός το γεγονός αυτό και τα συναισθήματα τους ως προς τον καινούριο σύντροφο

Υπάρχουν φυσικά και παιδιά, που αντιμετωπίζουν τον ερχομό ενός καινούριου ανθρώπου στην ερωτική μας ζωή πολύ θετικά, γιατί το βλέπουν ως ένα λόγο να είναι οι γονείς τους χαρούμενοι και πλήρεις. Για να γίνει, όμως, αυτό θα πρέπει να έχει αντιμετωπιστεί το διαζύγιο από τους γονείς με πολύ σεβασμό, αγάπη και εκτίμηση πάνω σε μία βάση ασφάλειας και σιγουριάς για εκείνα.

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή και ο ορθότερος τρόπος να γνωριστούν τα παιδιά μας με τον/την καινούριο/α μας Σύντροφο;

"Δύσκολα Παιδιά": Μύθος ή Πραγματικότητα;

Πολλοί γονείς, εκπαιδευτικοί, παππούδες και γιαγιάδες έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με την "κακή" και "δύσκολη" συμπεριφορά των παιδιών-μαθητών-εγγονιών. Μπερδεύονται, λειτουργούν αμφιθυμικά, ζορίζονται και νιώθουν ματαίωση και απογοήτευση, καθώς αδυνατούν να τα κουμαντάρουν και να τα βάλουν σε μία σειρά. Κατηγορούν και εκείνα, αλλά και τον εαυτό τους επειδή αποτυγχάνουν διαρκώς στον παιδαγωγικό τους ρόλο. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι έρχονται σε συναισθηματική απόσταση μαζί τους. Επειδή θυμώνουν, τους μιλούν απότομα και βαριά, τα χτυπούν μερικές φορές νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα ταρακουνήσουν το παιδί, οι ενήλικες μετατρέπονται σε "δυνάστες" και τα παιδιά αναπτύσσουν άσχημα, αρνητικά συναισθήματα προς εκείνους και κατ' επέκταση όλο αυτό τους επηρεάζει και στην μετέπειτα ζωή τους με τους υπόλοιπους ανθρώπους. 

Το ζητούμενο είναι να τα παιδιά να πάρουν κατάλληλα μαθήματα από εμάς! Όχι να τραυματιστούν από εμάς! Εμείς καλούμαστε να τα διδάξουμε πως να αντιδρούν, να συμπεριφέρονται και να ελέγχουν τα συναισθήματα τους, έτσι ώστε να αναπτυχθούν ομαλά σε κοινωνικό-συναισθηματικό επίπεδο. Ο σκοπός μας είναι να μεγαλώσουμε ισορροπημένους ενήλικες, όχι να τους κολλήσουμε την ρετσινιά του "δύσκολου" ανθρώπου, επειδή δεν μπορούμε να διαχειριστούμε κατάλληλα το μεγάλωμα τους.

Πως να μάθουμε τα αγόρια μας να σέβονται τις Γυναίκες!

Είναι πολλά τα περιστατικά ενηλίκων ανδρών, που ασκούν λεκτική, σωματική και σεξουαλική κακοποίηση εις βάρος των γυναικών. Εργοδότες που χρησιμοποιούν την θέση τους και παρενοχλούν ερωτικά τις υφισταμένες τους, σύντροφοι που σηκώνουν χέρι στις γυναίκες τους, επειδή δεν μπορούν να ελέγξουν το συναίσθημα του θυμού, σεξουαλικά διεστραμμένοι άντρες που επιλέγουν τον βιασμό για να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες τους επιθυμίες. Και αυτά είναι μόνο ακραίες αντιδράσεις. Στην καθημερινότητα συναντάμε γύρω μας ανθρώπους, που μέσα από την συμπεριφορά τους αναδεικνύουν συνεχώς την έλλειψη σεβασμού που υπάρχει ως προς το γυναικείο φύλο και την πλήρη υποτίμηση αυτού. 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι οι συγκεκριμένοι ενήλικες άντρες ήταν κάποτε παιδιά. Μεγάλωσαν σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο προφανώς δεν υπήρξαν ούτε παραδείγματα ανάλογου σεβασμού, ούτε κατάλληλα μαθήματα εκ μέρους των γονέων. Δεν γίνεται ένα αγόρι 5 ετών να βλέπει τον πατέρα του να βρίζει υποτιμητικά την μητέρα του και να αντιμετωπίζει τις γυναίκες, γενικότερα, ως εργαλεία σεξουαλικής ηδονής και αυτό το παιδί να γίνει αργότερα ένας άντρας που θα εκτιμήσει την σύντροφο του πέρα από το ωραίο σώμα της και την δυνατότητα να γίνει αυτή σάκος του μποξ στα νεύρα του.

Πως μπορούμε να μάθουμε, λοιπόν, τα αγόρια μας να σέβονται τις γυναίκες; 

Υπάρχουν συγκεκριμένα tips για αυτό το μάθημα ζωής, που κάθε γονιός οφείλει να προσφέρει;

Τι μηνύματα θέλω να περάσω στο παιδί μου για να εξασφαλίσω την προοπτική ενός άντρα, που θα αντιμετωπίζει το γυναικείο φύλο με εκτίμηση;

Μην αναθρέφετε μικρούς "μαμάκηδες"!

Η ανατροφή ενός αγοριού είναι "αντρική υπόθεση"; Όχι φυσικά! Το αγόρι μας έχει ανάγκη και τους δύο γονείς στο μεγάλωμα του. Ο καθένας έχει να του προσφέρει από την θέση του συγκεκριμένα μαθήματα ζωής, πέρα από την φροντίδα και την προστασία. Ο μπαμπάς διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της αρρενωπότητας του και επειδή, συνήθως, απουσιάζει αρκετά από την καθημερινότητα του αγοριού, σε αυτό το σημείο υπάρχει η επικινδυνότητα να αποκτήσει πολλά στοιχεία "μαλθακότητας". Εννοείται, ότι και αυτό σαν διαπίστωση είναι αρκετά σχετική, γιατί μεγάλο ρόλο παίζει η προσωπικότητα των γονέων και όχι μόνο το φύλο.

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που συνεισφέρει στην "μαλθακοποίηση" των αγοριών είναι η τάση προσκόλλησης της μητέρας σε αυτό. Όταν η μητέρα επενδύει τα πάντα στην ζωή της στο μεγάλωμα των παιδιών της και δεν λαμβάνει ευχαρίστηση από τίποτα άλλο, όπως από την σχέση με τον σύζυγο, από την δουλειά, από τον κοινωνικό της περίγυρο κ.ο.κ, τότε αυτό το βεντούζωμα πάνω στο αγόρι λειτουργεί ανασταλτικά για την ανάπτυξη της αρρενωπότητας του. Η ανάγκη του γονέα να κάνει τα παιδιά του απόλυτα ευχαριστημένα, να μην τους λείψουν τίποτα, να μην πονέσουν, πέρα από κακομαθημένα, τα διαμορφώνουν σταδιακά σε "αποστειρωμένους και ευάλωτους" ενήλικες. Γίνονται πιο ευαίσθητα απ' όσο πρέπει, λειτουργούν περισσότερο με το συναίσθημα και όχι με την λογική, δείχνουν κατανόηση προς τους άλλους και όχι προς τον εαυτό τους και δεν υπερασπίζονται το δίκιο τους δυναμικά.

Τι πρέπει να προσέξουμε συγκεκριμένα στην ανατροφή των αγοριών μας, για να μην γίνουν οι γνωστοί στην καθομιλουμένη "μαμάκηδες";

Η Πειθαρχία στην Διαπαιδαγώγηση των Παιδιών

Στο βίντεο, που ακολουθεί ... 

Χρήσιμες Συμβουλές από την Ψυχολόγο, κα Αθανασιάδου Μαρία προς τους Γονείς, τους Εκπαιδευτικούς και κάθε Ενήλικα, που εμπλέκεται στην Διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού !!!

    Αθανασιάδου Μαρία - Ψυχολόγος

www.psyxologiki-ypostirixi.blogspot.gr

Τι πρέπει να κάνουμε για να μας "ακούνε" τα Παιδιά μας;

Πολλοί γονείς παραπονιούνται στους δασκάλους και στους ειδικούς, ότι τα παιδιά τους δεν τους ακούνε. Χαρακτηρίζονται "ατίθασα", "αδιάφορα", "αντιδραστικά" και "ανυπάκουα". Έχετε αναρωτηθεί, όμως, τι είναι αυτό που κάνει τα λόγια σας και την παρουσία σας "αόρατη" μέσα στο σπίτι; Για ποιο λόγο, ενώ τους ζητάτε να κάνουν κάτι, εκείνα δεν συμμορφώνονται και κάνουν το δικό τους; Είναι θέμα χαρακτήρα για ένα πεντάχρονο παιδί ή ζήτημα "κακής μάθησης";

Να αφήνουμε τα Παιδιά μας στον Παππού και την Γιαγιά;

Ανεκτίμητης αξίας ο χρόνος μαζί με τον Παππού και την Γιαγιά. Και ποιος δεν θυμάται τις ώρες εκείνες μαζί τους ...; Τα φαγητά της Γιαγιάς ... Τα παιχνίδια με τον Παππού ...  Οι Γονείς, όμως, πάντα αναρωτιούνται, εάν κάνουν καλά, που αφήνουν τα Παιδιά τους μαζί με τους Πατρικούς τους Γονείς, ειδικά όταν εργάζονται πολλές ώρες και οι δύο και κάποιος πρέπει να τα προσέχει καθημερινά. 

Η αμφιβολία έγκειται στον Φόβο να μην παραβιαστούν τα πολύτιμα 'Ορια των δύο Οικογενειών. Υπάρχει η αντίληψη, ότι οι Παππούδες και οι Γιαγιάδες "κακομαθαίνουν" τα Παιδιά και ανακατεύονται εύκολα στον τρόπο ανατροφής εκείνων παίζοντας ένα παιχνίδι ανταγωνισμού και εξουσίας με τους Γονείς. Είναι Αλήθεια ... αλλά δεν ισχύει μόνο αυτό, γιατί είναι η μία πλευρά του νομίσματος. 

Ποιες είναι τελικά οι δύο όψεις του νομίσματος μεγαλώνοντας τα Παιδιά με την βοήθεια των Γονιών μας;

Όταν η "Άρνηση του Παιδιού να πάει Σχολείο" ..... γίνεται πρόβλημα!!

Είναι σύνηθες φαινόμενο τα παιδιά στα πρώτα σχολικά τους βήματα να εκφράζουν δυσφορία και άρνηση σε σχέση με το σχολικό πλαίσιο και πρόγραμμα. Εάν τα ρωτήσεις πραγματικά τι θέλουν .... θα απαντήσουν "παιχνίδι και πάλι παιχνίδι" ....!! Πότε, όμως, η Άρνηση τους πρέπει να μας ανησυχήσει ως γονείς και εκπαιδευτικοί;

Μετά τις Εξετάσεις ..... Tι;

Ένα επίκαιρο και διαχρονικό θέμα, που απασχολεί γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς είναι η "Ψυχολογία πριν και μετά τις Εξετάσεις" .... δεν είναι μόνο οι Πανελλήνιες, αλλά και κάθε είδους Εκπαιδευτική Εξέταση, από την οποία αξιολογείται ένα άτομο σε όποια ηλικιακή φάση της ζωής του.

Το Στρες των Εξετάσεων: Πώς το διαχειριζόμαστε;

Η περίοδος προετοιμασίας, αλλά και η διεξαγωγή των Πανελλήνιων Εξετάσεων χαρακτηρίζονται από έντονο άγχος και αγωνία. Το άγχος, όσο διατηρείται σε σημεία που κάνει τον έφηβο παραγωγικό, είναι απόλυτα φυσιολογικό και τελείως αποδεκτό. Όταν αυτό, όμως, γίνεται μη διαχειρίσιμο και μπλοκάρει την επίδοση και την λειτουργικότητα του, τότε θα πρέπει να δοθεί η απαιτούμενη προσοχή από γονείς και εκπαιδευτικούς.

Εφηβεία: Πως να την διαχειριστώ ως Γονιός;

"Εφηβεία".....είναι το μεταβατικό στάδιο, κατά το οποίο ο άνθρωπος περνά από την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας στον ενήλικο κόσμο της υπευθυνότητας. Ηλικιακά αυτό μπορεί να οριστεί σε γενικές γραμμές από την ηλικία των 11 για τα κορίτσια και των 13 για τα αγόρια και να καταλήξει έως τα 19 με 20. Αφετηρία της εφηβείας είναι η αναπτυξιακή φάση, που το άτομο αποκτά την ικανότητα αναπαραγωγής. Όπως και να έχει, η "εφηβεία" είναι χαρακτηρισμένη από ένα σωρό αλλαγές στην σωματική και ψυχολογική διάσταση του ατόμου. Ο έφηβος και οι γονείς καλούνται να παρατηρήσουν και να εξοικειωθούν με ταχύτατες αλλαγές, που λαμβάνουν χώρα στο ύψος, στο βάρος, στις αναλογίες, στις λειτουργίες των οργάνων, στον τρόπο σκέψης, στην συναισθηματική ισορροπία και στην κοινωνική συμπεριφορά.

Κύρια χαρακτηριστικά της εφηβείας είναι: Η ωρίμανση της γενετήσιας  λειτουργίας, η ανάπτυξη αφαιρετικής σκέψης, η δυνατότητα επεξεργασίας πολύπλοκων ζητημάτων, η έντονη συναισθηματική φόρτιση και η αστάθεια των συναισθημάτων, η τάση για ανεξαρτητοποίηση, η απομόνωση, η ανάγκη για αυτονόμηση και ενσωμάτωση σε ομάδες. Όλα αυτά εντάσσονται στην φυσιολογικότητα της εφηβικής ηλικίας και ευπρόσδεκτα αναμένονται να εμφανιστούν απ' όλους τους εφήβους. Είναι, όμως, στην πράξη καλοδεχούμενα και αντιμετωπίσιμα από τους Γονείς κυρίως ως κάτι μη απειλητικό; Όχι, δυστυχώς! Για αυτό καλούμαστε εμείς οι ειδικοί να είμαστε ξεκάθαροι και αρκετά επεξηγηματικοί στο τι θα πρέπει να προσέξει ο Γονιός και όσοι άλλοι περιτριγυρίζουν τους εφήβους, ούτως ώστε να μην μεταβιβάσουμε σε αυτούς λάθος μηνύματα και να μην συνδέσουν την εφηβεία με κάτι τρομακτικό και επικίνδυνο.

Προσοχή λοιπόν στο:

Διαζύγιο και Παιδί: Απλές οδηγίες προς τους Γονείς!

Έχετε πάρει ως ανδρόγυνο την απόφαση να χωρίσετε, αλλά να παραμείνετε "ενωμένοι" ως Γονείς απέναντι στα παιδιά σας; Είναι μία σώφρων απόφαση ζωής αντιλαμβανόμενοι την ευθύνη, που έχετε απέναντι στα άτομα, τα οποία εσείς οι ίδιοι φέρατε στη ζωή! Μπορεί ως ζευγάρι να μην θέλετε και να μην μπορείτε να λειτουργείτε από κοινού, αλλά είστε και οι δύο Γονείς και εφόσον σας ενδιαφέρει η ψυχική υγεία και ισορροπία των παιδιών σας, έχετε την ηθική υποχρέωση να το υπερασπιστείτε και να το υποστηρίξετε εμπράκτως.
Πως είναι δυνατόν να συμβεί αυτό;

Η παιδική επιθετικότητα

Πολλοί γονείς, δάσκαλοι και γενικότερα ενήλικες έχουμε αναρωτηθεί το κατά πόσον ένα παιδί δύναται να είναι επιθετικό. Ακούμε κατά καιρούς στις ειδήσεις αλλά και γύρω μας περιστατικά άσκησης βίας από παιδιά σε συνομηλίκους τους και "μένουμε με το στόμα ανοιχτό". Αναρωτιόμαστε τι μπορεί να κάνει ένα παιδί στο να γίνει τόσο επιθετικό και να βγάλει ένταση στην συμπεριφορά του. Επίσης, πέρα από τα παιδιά που επιτίθενται, υπάρχουν και τα παιδιά που αποδέχονται χωρίς καμία άμυνα την επίθεση. Είναι τα παιδιά που "τρώνε ξύλο και δεν μιλάνε". Για ποιο λόγο δεν μπορούν να προφυλάξουν τον εαυτό τους και αφήνονται στην κακομεταχείριση των συμμαθητών τους;

Παιδί μου φέτος οι γιορτές θα είναι διαφορετικές....

Για τους περισσότερους Έλληνες οι γιορτές των Χριστουγέννων φέτος θα βιωθούν πολύ διαφορετικά σε σύγκριση με το παρελθόν. Η διαφορά έγκειται στις οικονομικές δυνατότητες της κάθε οικογένειας, οι οποίες έχουν περιοριστεί πολύ και στην ψυχική διάθεση που έχει κλονιστεί από την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα και την τρομολαγνεία, που επικρατεί γύρω μας. Όλη αυτή η διαφοροποίηση είναι απειλητική για τα παιδιά μας; Θα ήταν σκόπιμο να τα προστατέψουμε αποκρύβοντας τους την αλήθεια και δίνοντας τους την αίσθηση πως δεν έχει αλλάξει το παραμικρό;

Το παιδί που κρύβεται μέσα μας.....

Σε όποια ηλικία και να φτάσουμε......πάντα πίσω από την σκιά μας μπορούμε να δούμε την παιδική μας πλευρά.....

αυτή που έχει ανάγκη για αγκαλιά, φροντίδα, αγάπη και στοργή....

το δημιουργικό, αυθόρμητο, χαμογελαστό και γεμάτο φαντασία κομμάτι μας, που έχουμε χάσει ως ενήλικες....

το κομμάτι μας που μπορούσε να εμπιστευθεί άφοβα και να μην τρομάζει με τις αλλαγές...

Η αναζήτηση μας να γνωρίσουμε και να αγγίξουμε το "εσωτερικό μας παιδί".......

Θα μας βοηθήσει στην ψυχολογική μας ωρίμανση και θα μας δώσει απαντήσεις για τις δυσκολίες, που αντιμετωπίζουμε στο σήμερα ως ενήλικες..... 

   Αθανασιάδου Μαρία - Ψυχολόγος

www.psyxologiki-ypostirixi.blogspot.gr

Να τσακωθώ μπροστά στο παιδί μου;

Ας ξεκινήσουμε από την αναγνώριση, ότι ο τσακωμός και η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που διαφωνούν,  είναι πολύ φυσιολογική και αναμενόμενη σαν αντίδραση. Υπάρχει περίπτωση όλες μας τις διαφορές να τις επιλύουμε με απόλυτη σύμπνοια και κατανόηση; Όχι φυσικά. Δεν μπορούμε  πάντα να ελέγχουμε και να καλουπώνουμε την συμπεριφορά μας και τα συναισθήματα μας. Αυτό είναι ένα από τα μαθήματα, που οφείλουμε ως γονείς να δώσουμε στα παιδιά μας. 

Ο τσακωμός, όπως και άλλα πράγματα στη ζωή, έχει διαβαθμίσεις στην ποιότητα του. Τα παιδιά είναι καλό να αντιληφθούν, ότι σαν έννοια και κατάσταση δεν είναι απαγορευτική από την στιγμή που πραγματοποιείται, χωρίς να οδηγεί σε ρήξη σχέσης και σε άσκηση σωματικής και λεκτικής βίας.

Αυτό το παιδί....πολύ με ταλαιπωρεί!!

Πολλοί είναι οι γονείς, που παραπονιούνται για τα "δύσκολα" παιδιά τους. Αυτά είναι τα λεγόμενα παιδιά, που δεν ακούν τους γονείς τους, που βγάζουν μεγάλο πείσμα και κάνουν πολύ φασαρία, που είναι υπερκινητικά και θέλουν να περνάει πάντα το δικό τους. Πώς όμως είναι δυνατόν, ένα παιδί, ένας άνθρωπος στην ουσία με ύψος 1 m, να καταφέρνει να "ανεβαίνει στον σβέρκο" των γονιών του; Πως αυτό είναι εφικτό;